KAMICA NERKOWA

  • To obecność w drogach moczowych złogów, zwanych kamieniami nerkowymi, zbudowanych z substancji chemicznych, które zwykle znajdują się w moczu
  • Najczęściej są one zbudowane ze szczawianu lub fosforanu wapnia, rzadziej z kwasu moczowego, fosforanu magnezowo-amonowego, bardzo rzadko z cystyny.
  • Kamienie mogą się powoli powiększać, czasami do dużych rozmiarów, wypełniając całą miedniczkę oraz kielichy nerki, tworząc tzw. kamienie odlewowe.
  • Kamień, kamienie znajdujące się w nerkach mogą nie dawać żadnych objawów przez lata.
  • Kamica nerkowa może powodować dolegliwości bólowe okolicy lędźwiowo-krzyżowej o różnym nasileniu, tępy ból pleców, który bywa błędnie przypisywany chorobie kręgosłupa.
  • Objawem kamicy nerkowej jest kolka nerkowa. Kolka nerkowa to nagły, ostry, niezwykle silny ból, którego przyczyną jest przemieszczenie się kamienia z nerki do moczowodu, co powoduje jego podrażnienie.
  • Leczenie kamicy zależy od umiejscowienia oraz rozmiaru kamieni

Konsultacja urologiczna jest konieczna: • gdy kolka nerkowa nie ustępuje pomimo stosowanego leczenia • u osób bez kolki nerkowej, jeżeli w kontrolnym badaniu (USG lub zdjęcie radiologiczne) stwierdza się powiększenie kamienia moczowego lub pojawienie się nowych złogów. Interwencja urologiczna jest niezbędna, jeżeli: • kamień moczowy jest zbyt duży, aby mógł być wydalony samoistnie • kamień moczowy zablokował odpływ moczu • jednocześnie z kamicą nerkową utrzymuje się zakażenie układu moczowego (gorączka) • utrzymuje się krwawienie (czerwona barwa moczu). Zapobieganie kamicy nerkowej

  • Prosty i najważniejszy sposób zapobiegania kamicy nerkowej polega na piciu takiej ilości płynów, aby objętość moczu zawsze wynosiła co najmniej 2 litry na dobę.
  • Zaleca się również ograniczenie spożycia soli, gdyż zawarty w niej sód powoduje większe wydalanie z moczem wapnia, z którego mogą tworzyć się kamienie moczowe.
  • Nie ma potrzeby ograniczać spożycia wapnia w postaci produktów mlecznych, natomiast nie wolno bez zalecenia lekarza przyjmować preparatów wapnia i witaminy D.
  • Zawsze należy leczyć zakażenie układu moczowego, zwłaszcza przewlekłe, oraz usunąć, jeżeli to możliwe, wszystkie przeszkody w prawidłowym odpływie moczu.

 

PRZEZCEWKOWA RESEKCJA GRUCZOŁU KROKOWEGO

Przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego, znana również jako TURP (transurethral resection of the prostate) to zabieg wykonywany w leczeniu urologicznym łagodnego przerostu prostaty. Procedura TURP uchodzi za tzw. „złoty standard”. Jest to zabieg endoskopowy, przeprowadzany przez cewkę moczową. TURP jest mniej inwazyjny niż operacja „otwarta”. Pacjent jest kwalifikowany do przezcewkowej elektroresekcji prostaty, gdy dolegliwości wywołane łagodnym rozrostem prostaty utrzymują się i są nasilone.

Wskazaniami do tego zabiegu są m.in:

  • nawracające infekcje układu moczowego z towarzyszącym im zaleganiem moczu,
  • duże uchyłki pęcherza moczowego z zaburzeniem opróżniania,
  • poszerzenie górnych dróg moczowych,
  • znaczne zaleganie moczu,
  • nawracające zatrzymanie moczu,
  • niewydolność nerek związana z łagodnym przerostem prostaty,
  • tworzenie się kamieni w pęcherzu moczowym,
  • nawracający krwiomocz,
  • nietrzymanie moczu z powodu jego przewlekłej retencji.

 

Przebieg zabiegu TURP:
Przezcewkowa elektroresekcja prostaty jest zwykle wykonywana w znieczuleniu zewnątrzoponowym.W trakcie TURP wykorzystuje się narzędzie endoskopowe, posiadające układ optyczny i pętlę elektryczną. Pozwala on na wycięcie tkanki przerośniętej prostaty przy kontroli wzroku (ekran monitora). Narzędzie zostaje wprowadzone przez cewkę moczową. Części prostaty usunięte podczas zabiegu TURP  poddawane są badaniu histopatologicznemu. Badanie to służy ocenie wyciętej tkanki. Wynik badania histopatologicznego po zabiegu TURP jest dostępny po około 2-3 tygodniach w miejscu, gdzie przeprowadzono zabieg.

Pacjent powinien udać się z wynikiem badania na wizytę kontrolną do Poradni Urologicznej.